تبدیل فیلم ویدئویی(VHS,V8,BETAMAX,MINI DV) به فایل دیجیتال بر روی فلش و هارد
تبدیل فیلم vhs به dvdدر تهران
تبدیل vhs به usb
تبدیل نوار ویدئو به فلش
مرکز تبدیل فیلم ویدئو به سی دی
تبدیل فیلم ویدئو به فلش
تبدیل فیلم vhsبه فلش
تبدیل فیلم های قدیمی به فلش
تبدیل فیلم های خانوادگی به فلش
تبدیل فیلم ویدئو (vhs ,mini dv, Betamax, v8,compact vhs) به فلش یا هارد یه صورت فایل دیجیتال، دی وی دی
در آتلیه سرو با 30 سال سابقه، تبدیل انواع فیلم وی اچ اس، وی 8، مینی دی وی، کامپکت وی اچ اس، آپارات به فایل دیجیتال بر روی هارد یا فلش در کمترین زمان انجام می شود
با مراجعه به آتلیه سرو و تبدیل فیلم های ویدئویی به فایل دیجیتال بر روی هارد و فلش خاطرات گذشته خود را مانا و جاودان کنید فیلم های ویدئویی بدلیل خاصیت مغناطیسی که دارند به مرور زمان بر اثر تغییر دمای محیط و رطوبت کیفیت خود را از دست می دهند.
فیلمهای ویدئویی که از گذشته دارید تنها یادگار شما از دوران کودکی، جوانی و مناسبت های خود دارید و با دیدن آنها مجدد برایتان یادآوری می شود و می توانید خاطربازی داشته باشید
فیلم های آپارات 8،16و35 میلیمتری در صورتی که در شرایط ایده آل نگهداری نشود خشک و شکننده میشود اگر به موقع آنها تبدیل نشود به سختی قابل بازیابی می شوند در آتلیه سرو با بهترین شرایط ، فیلم های آپارات تبدیل به فایل دیجیتال بر روی فلش یا هارد می شود
تبدیل فیلم به دی وی دی
تبدیل فیلم وی اچ اس به فلش یا هارد در بهترین آتلیه شرق تهران
مرکز تخصصی تبدیل فیلم ویدئو به فلش و مموری
تبدیل فیلم
در دهه 50 ، 60 ما برای اینکه بخواهیم خاطرات خودمون را نگهداری کنیم معمولا با دوربین فیلمبرداری که نوار بتا ماکس (BETAMA)و وی اچ اس (VHS) می خورد برای ضبط تصاویر استفاده می کردیم از اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 کم کم سر و کله دوربین های کوچکتر مثل دوربین های سونی و سامسونگ که نوار V8 میخورد و پاناسونیک که نوار COMPACT VHS می خورد پیدا شد که کار فیلمبرداری رو راحتر کرده بود و خیلی از کسایی که ده 70 ،60 هستن با این دوربین ها و فیلم ها خاطره دارند
اون زمان هر کسی که می رفت خارج یا به خصوص مکه یه دونه از این دوربین ها با خودش می خرید و از همون فروشگاهی که دوربین رو خریده بود و جاهایی که رفته بود در خارج از کشور فیلمبرداری می کرد تا فرودگاه و برگشت از سفر و معمولا دوربین رو بیرون از کیف و چمدانش و بر روی دوشش می نداخت می اومد داخل کشور
یکی از نشونه های پیشرفت و به روز بودن داشتن یکی از این دوربین ها در آن زمان بود و خیلی از کسایی که در ده 60 ، 70 بودن این فخر فروشی ها رو یادشون میاد
اما از اوایل دهه 80 که عکاسی و تصویربرداری دیجیتال پا عرصه حضور گذاشت کم کم این دوربین ها و فیلم هاشون از دور خارج شدن و تک و توک کسایی بودن که از اون ها استفاده میکردن چون دوربین های دیجیتال کار رو راحتر کرده بود نه نیاز به فیلم داشت و نیازبه اینکه بعد از تصویربرداری فیلم رو در ویدئو و دوربین بازری برای دیدنش
کافی بود فقط حافظه دوربین و مموری رو هاردر یا فلش انتقال بدی و تمام
و میتونستی به هر زمان یا قسمتی از فیلم بدون اینکه مثل فیلم های آنالوگ ثانیه ثانیه بگردی دنبالش تازه شاید پیدا بکنی یا نه دسترسی داشته باشی که این سهولت کار با دوربین های دیجیتال و راحتر دیدن تصاویر بعد از فیلمبرداری استقبال از این دوربین ها تکنوژی دیجیتال رو هر روز زیاد تر می کرد
البته که دوربین های آنالوگ یک لذت خاصی رو داشت و اون پاداش صبری بود که باید می داشتیم تا اون فیلم عکاسی یا فیلم دوربین کامل پر بشه بعد ظاهر کنیم یا در ویدئو بزاریم و ببینیم چون فیلم های ویدئویی رو می گفتن اگر زیاد ببینی شون کیقیتش افت پیدا میکنه به همین خاطر یه کپی ازش میزدن و هر موقع میخواستن ببینن اون کپی رو استفاده می کردن و از فیلم اصلی رو ازش استفاده نمی کردن
خیلی از دهه 60 و 70 ها خاطراتشون در اون فیلم ها جا مونده و در حال حاضر خیلی هاشون دستگاه یا امکانات لازم برای دیدن اون فیلم ها رو ندارن آتلیه سرو این امکان رو فراهم کرده برای شما که بتونید با آوردن فیلم هاتون به آتلیه سرو و تبدیل اون ها روی فلش یا هارد خاطراتتون رو دوباره زنده کنید
تبدیل فیلم های ویدئو، بتا ماکس، V8، DV ، MINI DV به فلش ومموری علاوه بر اینکه برای کسانی که دوست دارن به گذشته سفر کنن جذاب هست باعث این میشه که خاطرات و گذشته شما برای همیشه ماندگاربشه و قابلیت بیشمار کپی بدون نگرانی از افت کیفیت اونها رو به صورت فایل دیجیتال خواهد داشت
فیلم های آنالوگ بدلیل ساختاری که دارن به مرور زمان کیفیت شون رو از دست میدن و دچار تغییر رنگ و ریختگی تصویر میشن و هر چقدر زودتر تبدیل به مموری و هارد بشن با کیفیت بهتری ذخیره سازی دیجتال خواهند شد البته آتلیه سرو با تجهیزات سخت افزار و نرم افزاری که داره امکان بازسازی رنگ و کیفیت فیلم های قدیمی رو برای مشتریان فراهم کرده است
تبدیل نوار ویدئویی وی اچ اس- نوار VHS
تاریخچه نوار VHS
نوار VHS سیستم ویدیویی خانگی استانداردی برای ضبط ویدئوی آنالوگ در حد آماتورو خانگی بر روی نوار کاست است که در سال 1976 توسط شرکت ویکتور ژاپن (جی وی سی) معرفی شد. این فرمت ویدئوی خانگی از ابتدای دهه 1970 تا اوایل دهه 2000 میلادی رایج بود
البته ضبط ویدئویی نوار مغناطیسی توسط صنعت تلویزیون در دهه 1950 برای کارهای تجاری و حرفه ای استفاده می شده و بدلیل گران بودن دستگاه های ضبط و پخش آنها فقط در همان محیط حرفه ایی استفاده می شده است
بعد ها که به واسطه فناوری نوار ویدئویی برای استفاده در محیط های خانگی مقرون به صرفه شد استفاده گسترده آن آغاز شد و به محبوب ترین فرمت رسانه ایی برای ضبط ویدئو تبدیل شد
کاست ویدئو از یک نوار مغناطیسی 125میلیمتری که بین دو قرقره پیچیده شده بود وتعدادی چرخ دنده، پیچ و… درست شده بود که زمان های مختلفی از 15 دقیقه تا 240 دقیقه داشت
کاست VHS یک پوسته پلاستیکی به عرض 187 میلیمتر، عمق 103 میلیمتر و ضخامت 25 میلیمتر (73⁄8 × 41⁄16×1 اینچ) است که با پنج پیچ در کنار هم قرار گرفته است. کاور برگردان، که به پخش کننده ها و ضبط کننده ها اجازه دسترسی به نوار را می دهد، دارای یک ضامن در سمت راست است، با یک دکمه فشاری برای آزاد کردن آن (تصویر نمای پایین). این کاست دارای مکانیزم ضد رسوب است که از چندین قسمت پلاستیکی بین قرقره ها، نزدیک جلوی کاست (در نمای بالا سفید و مشکی) تشکیل شده است. چفت های قرقره توسط یک اهرم فشاری در داخل یک سوراخ 6.35 میلی متری (1⁄4 اینچ) در پایین باز می شوند.
در دوران دهه 60 تا اوایل دهه 70 با اجاره فیلم های سینمایی که بر روی نوار VHS ضبط شده بود و اجاره ویدئو برای مصارف خانگی ، که ابتدا به صورت پنهانی در ایران و بعد ها با ساماندهی آن در مراکزی به اسم ویدئو کلوپ، فیلم VHS در ایران هم رواج پیدا کرد
نوار وی اچ اس در ظرفیت های 120 و 180 دقیقه ایی به صورت فراگیر در دوره خود تولید و در دنیا پخش شد البته نوارهایی با ظرفیت متفاوت دیگر هم مثل 240 ،60 دقیقه ایی هم تولید شد اما خیلی محدود بود
فیلم برداری ویدئویی روی این نوار ها با سیستم رنگ پال، ان تی اس سی، سکام، پال سکام انجام می شد که در کشور ایران بیشتر سیستم رنگ پال مرسوم بود
کاست های VHS برای سیستم های NTSC و PAL/SECAM از نظر فیزیکی یکسان بودند، اگرچه سیگنال های ضبط شده روی نوار ناسازگار بودند و سرعت نوار نیز متفاوت داشتند، بنابراین زمان پخش برای هر کاست معین بین سیستمها متفاوت بود
برای جلوگیری از سردرگمی، مصرف کنندها زمان پخش را بر حسب دقیقه نشان داده میشد که میتوان انتظار داشت برای بازاری که نوار در آن فروخته میشد: E-XXX زمان پخش را بر حسب دقیقه برای PAL یا SECAM نشان میدادو T-XXX زمان پخش NTSC یا PAL-M را بر حسب دقیقه نشان می داد.
سال 1362 ویدئوهای آیوا، سوپرا وارد ایران شد که در آن زمان استفاده از آن ممنوع بود و خیلی از خانواده ها باید به صورت یواشکی ویدئو را نگهداری می کردند
دوربین های فیلمبرداری نوار وی اچ اس حجم بزرگی را داشتند و فیلمبرداری با آنها برای زمان طولانی خسته کننده بود بعد ها دوربین های کوچکتر وارد بازار شد که هم سبک بود و فضای کمی رو می گرفت و کار فیلمبرداری رو آسان تر کرده بود اما ایرادی که داشت اگر دست فیلمبردار لرزش داشت در فیلم گرفته شده احساس می شد که در سری های جدید دوربین ها گزینه ای اضافه شد که لرزش دست رو هم می گرفت
تبدیل نوار ویدیویی کامپکت
یک از دوربین هایی کم حجمی در آن زمان وارد بازار شد دوربین پانسونیک کامپکت بود که به نوعی دوربین کوچک وی اچ اس بود و مغزی فیلم های آن هم دقیقا همان مغزی فیلم های وی اچ اس بود فقط قاب فیلم خیلی کوچک شده بود برای دیدن این فیلم ها باید آن را داخل یک آداپتور یا کاش مخصوص خودش قرار می دادند و تبدیل به فیلم وی اچ اس در قطع اصلی می شد
فیلم کامپکت، نوع دیگری از نوار وی اچ اس، VHS-Compact (VHS-C) بود که برای دوربین های فیلمبرداری با اندازه کف دست در سال 1982 ساخته شد
طولانی ترین نوار موجود برای سیستم NTSC 60 دقیقه در حالت SP و 180 دقیقه در حالت EP بود از آنجایی که نوارهای VHS-C بر اساس همان نوار مغناطیسی نوارهای اندازه کامل بودند ، می شد آنها را در پخش کننده های استاندارد VHS با استفاده از یک آداپتور مکانیکی، بدون نیاز به هیچ نوع تبدیل سیگنال، پخش کرد. نوار مغناطیسی روی کاست های VHS-C روی یک قرقره اصلی پیچیده می شود و از چرخ دنده برای پیشبرد نوار استفاده می کرد
تبدیل فیلم ویدئویی v8
همزمان با شرکت پاناسونیک شرکت سونی هم دوربین کوچک و کم حجم خود را با فیلم V8 تولید و به بازار فرستاد که عرض فیلم آن از عرض فیلم کامپکت وی اچ اس کمتر بود و دو زمان 90 دقیقه و 120 دقیقه ای داشت بعدا شرکت سونی دو دوربین V8 با کیفیت HI8 و DV8 را هم تولید کرد که کیفیت فیلم های آن از V8 بالاتر بود
تبدیل فیلم ویدئویی DV
شرکت سونی و پاناسونیک کدک و فرمت نواری دیگری را در سال 1995 با نام DV و MINI DV به دنیا ارائه دادند که کیفیت HDV برای کارهای حرفه ایی و کیفیت DV و DVCAM برای کارهای آماتور استفاده می شد فیلم دی وی وضوح تصویر بالاتری نسبت به فیلم های V8 داشت
زمان استاندارد این فیلم ها 60 دقیقه بود که اگر LP ضبط می شد تا 90 دقیقه هم ضبط می شد برای دیدن این فیلم ها یا باید از دوربین خودش یا ویدئوی مخصوص به خودش استفاده می شد
